Ik zit al een tijdje in een dip en vraag me af of het nog wel goed komt.

Mijn wereldje wordt steeds kleiner, omdat ik steeds meer situaties uit angst ga vermijden.

Is dit alles wat het leven mij te bieden heeft?

Wanneer ik ’s morgens opsta, ben ik alweer moe.

Ik ben meer bezig met overleven dan met leven.

Ik schiet regelmatig uit mijn slof en later heb ik er weer spijt van.

Eigenlijk ben ik gewoon heel verlegen.

Ik heb allerlei lichamelijke klachten en de dokter kan niks vinden.

Mensen lopen gewoon over mij heen.

Ik doe ook nooit iets goed.

Ik leid een leven dat eigenlijk niet bij mij past.